قرص پارکین سی ®


موارد مصرف


این دارو در كنترل بیماری‌ پاركینسون ایدیوپاتیك و postencephalitic یا پاركینسون علامتی مصرف می‌شود.

 

مكانیسم اثر


لوودوپا پیش‌ساز دوپامین است و عمدتاً با تامین دوپامین كاهش یافته استریاتوم عمل می‌كند. كاربی دوپا مهار كننده خارج مغزی دوپادكربوكسیلاز بوده و تبدیل محیطی لوودوپا به دوپامین را مهار می‌كند. اما بر خلاف لوودوپا از سد خونی- مغزی عبور نمی‌كند . بنابراین در صورتی كه همراه با لوودوپا تجویز شود، غلظت مغزی مناسبی از دوپامین فراهم می‌گردد و در عین حال بدلیل كاهش تشكیل دوپامین در محیط ، عوارض جانبی محیطی مثل تهوع ، استفراغ و اثرات قلبی –عروقی آن كاهش می‌یابد.
هشدارها


1. این دارو نباید رد پاركینسون ناشی از مصرف داروها استفاده شود.

2. در صورت وجود بیماری‌های ریوی، اولسرپپتیك، بیماری قلبی‌ـ‌عروقی ، گلوكوم با زاویه بسته، ملانومای پوست یا بیماری روانی باید با احتیاط فراوان تجویز شود.

3. این دارو در بیماران سالخورده و بیمارانی كه به مدت طولانی سابقه بیماری پاركینسون دارند، ارزش اندكی دارد. چون این افراد نمی‌توانند مقادیر زیاد دارو را كه بر بیماری آنها غلبه كند، تحمل كنند. همچنین در پاركینسون ناشی از بیماری‌های دژنراتیو مغزی نیز معمولاً به این دارو پاسخ ایجاد نمی‌شود.
فارماكوكینتیك


لوودوپا از روده كوچك سریعاً جذب می‌شود، اما جذب آن به سرعت تخلیه معده و phمحتویات آن بستگی دارد . غلظت پلاسمایی لوودوپا در حضور كاربی دوپا ، 7/0-5/0 ساعت پس از مصرف از راه خوراكی به حداكثر خود می‌رسد. كاربی‌دوپا از راه خوراكی جذب ضعیفی دارد. نیمه عمر لوودوپا 5/1-75/0 ساعت است كه در حضور كاربی‌دوپا تا حدود 5/1 ساعت افزایش می‌یابد. 95% لوودوپا از راه خوراكی در معده و كبد متابولیزه می‌شود. نیمه عمر كاربی‌دوپا 2-1 ساعت می‌باشد. این تركیب از راه ادرار دفع می‌شود.
عوارض جانبی


بی‌اشتهایی، تهوع استفراغ، بی خوابی، سراسیمگی، كاهش فشارخون وضعیتی، گیجی، تپش قلب، آریتمی، قرمز رنگ شدن ادرار و سایر میعات بدن، حركات غیر ارادی و غیر طبیعی، هیپومانیا و سایكوز كه ممكن است باعث محدود شن مقدار مصرف شوند، افسردگی، خواب‌آلودگی، سردرد برافروختگی ، تعریق ، خونریزی‌ دستگاه گوارش ونروپاتی محیطی از عواض جانبی دارو هستند.
تداخل های دارویی


مصرف توام این دارو با هوشبر‌های استنشاقی مانند هالوتان با خطر آریتمی همراه است. مصرف توام این دارو با داروهای ضد افسردگی مهار كننده آنزیم مونوآمینواكسیداز ، مانند فورازولیدون و پروكاربازین، منجر به افزایش شدید فشار خون می‌گردد. مصرف همزمان هالوپریدول، فنوتیازین‌ها و تیوگزانتین‌ها با لوودوپا ممكن است سبب آنتاگونیزه شدن اثرات لوودوپا شود.

 

نكات قابل توصیه


1. درمان با این دارو را باید با مقادیر كم شروع نمود و به صورت تدریجی مقادیر دارو افزایش داد(با فواصل 2 تا 3 روز). مقدار مصرف نهایی معمولاً بر اساس افزایش تحرك بیمار از یك طرف و عوارض جانبی محدود كننده داروی مصرف از طرف دیگر تعیین می‌شود.

2. تهوع و استفراغ ندرتا باعث محدودیت در مقدار داروی دریافتی می‌شوند. مصرف دارو بعد از غذا تحمل آن را بهتر می كند.

3. در طول چند ماه اول درمان، این دارو بهتر است همراه با غذا مصرف شود.

4. دوره درمان با این دارو باید كامل شود. بدون مشورت با پزشك مصرف این دارو نباید قطع شود.

5. برای دستیابی به حداكثر اثر درمانی، ممكن است چند هفته تا چند ماه وقت لازم باشد.

6. در صورت فراموش شدن یك نوبت مصرف دارو به محض به یاد آوردن آن نوبت باید مصرف شود، مگر اینكه تا زمان مصرف نوبت بعدی كمتر از 2 ساعت باقیمانده باشد. مقدار مصرف بعدی نیز نباید دو برابر گردد.

7. هنگام برخاستن از حالت خوابیده یا نشسته باید احتیاط نمود.
مقدار مصرف


بزرگسالان: برای بیمارانی كه قبلاً لوودوپا دریافت نكرده‌اند، ابتدا 100 میلی‌گرم لوودوپا و 10 میلی‌گرم كاربی‌دوپا سه یا چهار بار در روز یا 100 میلی‌گرم لوودوپا و 25 میلی‌گرم كاربی دوپا سه بار در روز مصرف می‌شود. سپس مقدار مصرف بر حسب نیاز و تحمل بیمار هر یك یا دو روز افزایش می‌یابد.

بیمارانی كه از قبل لوودوپا مصرف كرده‌اند، باید 12 ساعت قبل از شروع درمان با این دارو، مصرف لوودوپا را قطع كنند. در بیمارانی كه به كمتر از g/day1/5 لوودوپا نیاز دارند، ابتدا 100 میلی‌گرم لوودوپا و 10 میلی‌گرم كاربی‌دوپا یا 100 میلی‌گرم لوودوپا و 25 میلی‌گرم كاربی‌دوپا سه یا چهار بار در روز مصرف می‌شود. سپس مقدار مصرف بر حسب تحمل و نیاز بیمار هر یك یا دو روز افزایش می‌یابد. در بیمارانی كه به میزان بیشتر‌از g/day1/5 لوودوپا نیاز دارند، ابتدا 250 میلی‌گرم لوودوپا و 25 میلی‌گرم كاربی دوپا سه یا چهار بار در روز مصرف می‌شود. سپس مقدار مصرف بر حسب نیاز و تحمل بیمار هر یك یا دو روز افزایش می یابد.

دیگر محصولات این گروه